مسعود راستین؛ حسین افخمی؛ رضا صابری
چکیده
روابط عمومی به دلیل ابعاد علمی و عملی خود، نیازمند ارتقا و توسعه مداوم است که میتواند شایستگیهای فارغالتحصیلان را بهبود بخشد. این پژوهش به بررسی چهار جنبه کلیدی آموزش روابط عمومی، مهارت، دانش، کارآموزی و بهروزرسانی در ایران پرداخته است. تحقیق با استفاده از پیمایش و پرسشنامه انجامشده و جامعه آماری شامل کارشناسان روابط عمومی ...
بیشتر
روابط عمومی به دلیل ابعاد علمی و عملی خود، نیازمند ارتقا و توسعه مداوم است که میتواند شایستگیهای فارغالتحصیلان را بهبود بخشد. این پژوهش به بررسی چهار جنبه کلیدی آموزش روابط عمومی، مهارت، دانش، کارآموزی و بهروزرسانی در ایران پرداخته است. تحقیق با استفاده از پیمایش و پرسشنامه انجامشده و جامعه آماری شامل کارشناسان روابط عمومی در سازمانهای دولتی و غیردولتی با بیش از 100 نفر کارمند در تهران، ازجمله مدیران و کارشناسان فارغالتحصیل این رشته، بود. برای انتخاب نمونهها، از روش نمونهگیری چندمرحلهای استفاده شده است. نتایج تحقیق نشان میدهد که کارآموزی با میانگین 76/3 بهعنوان مهمترین روش آموزشی شناخته شده است. پسازآن، آموزش دانش تخصصی با میانگین 71/3 و آموزش مهارتها با میانگین 69/3 قرار دارند، درحالیکه بهروزرسانی دانش و مهارتها با میانگین 43/3 در رتبه آخر است. این یافتهها تأکید میکند که ترکیب آموزشهای عملی و نظری اهمیت زیادی دارد. روابط عمومی بهعنوان یک حرفه پویا، نیازمند متخصصانی با دانش گسترده در زمینههای ارتباطات، مدیریت، فناوری و تفکر استراتژیک است. مدلهای کارآموزی مبتنی بر صنعت، بیشترین تطابق را با نیازهای واقعی این حرفه دارند. همچنین، برای بهروزرسانی، متخصصان باید از روشهای متنوعی مانند رسانههای تخصصی، کلاسهای آموزشی و همایشها استفاده کنند تا با چالشهای پیچیده و متغیر این حرفه مقابله کنند.
